SURA 100

AL-ĀDIJĀT (RUMAKI)

Okres medyński

W Imię Boga Miłosiernego, Współczującego!

1. Na rumaki, które pędzą zziajane,
2. Krzeszą iskry ognia,
3. Spieszą rankiem do nagłego ataku,
4. Wzbijając tumany pyłu,
5. Wdzierając się w środek zastępu i go rozbijając^[1]:
6. Zaiste, człowiek jest niewdzięczny wobec swego Pana^[2]
7. I sam jest tego pewnym świadkiem^[3];
8. I zaprawdę, jego miłość do dóbr jest ogromna.
9. Czy sądzi, że się nie dowie, gdy wszyscy ci, którzy są w grobach, zostaną wskrzeszeni i (z nich) wyprowadzeni,
10. A wszystko to, co jest w piersiach, zostanie otwarte i odkryte?
11. Zaprawdę, tego Dnia ich Pan będzie w pełni o nich powiadomiony.

1. Wersety te dotyczą muzułmańskich kawalerzystów. Według Ikrimy, klasycznego komentatora, który żył w pierwszym stuleciu islamu, drugi werset odnosi się do broni. W związku z tym współcześni nam komentatorzy, tacy jak Hamdi Yazır, utrzymują, że te wersety odnoszą się również do takiej broni, jak czołgi itp. ↑

2. Chociaż przysięgi w początkowych wersetach mają znaczenie pozytywne, to ten werset odnosi się do aspektu negatywnego natury ludzkiej. Potępia tych, którzy nie cenią sobie Boskiej łaski przewodnictwa ludzkości, a takim przewodnikiem jest islam. Dlatego początkowe wersety wysławiają muzułmańskich wojowników, którzy odpowiadają na niesprawiedliwy atak sił nieprzyjacielskich, takich, które atakują, kierując się nietolerancją religijną albo łamiąc zawarte układy. ↑

3. Zepsute sumienie istot ludzkich, które nie uznaje Boskiej łaski przewodnictwa, jaka przychodzi w formie islamu, daje świadectwo celowej niewdzięczności ludzi i ich buntu przeciwko Bogu. Sami zaś ludzie oraz pewne części ich ciała będą składać świadectwo ludzkiej niewdzięczności w Dniu Zmartwychwstania. ↑